'Chambre d’Amour' obra, Peio Çabalette-ren jatorrizko partitura dirdiratsuan oinarriturik, amodiozko mitoak parabola gogoetatsuan biltzen ditu itsasoaren aitzinean, olerkiz, indarrez eta minez beteriko ballet-a. 2000. urtean sortu obra, koreografoaren inspirazio zuzena, Euskal Herria iturri ukan duen artelan bakarra da.
Maitasun Ganbera Euskal Kostaldeko kobazulo ospetsua da, non lehen bi maitale hil baitziren. Itsaslabarraren hegalean kokatuta, ozeanoak ernaldutako sabel horrek bizitzarekin eta heriotzarekin lotutako misterio guztiak argitzen ditu.
Istorioak Ura eta Ederra izendatu ditu. Leizean errefuxiatuta zeuden, maitatzeko zorionarekin, aurrera zihoan itsasaldiak harrapatu zituenean. Goizean, harearen gainean ateratako gorputzak aurkitu zituzten. Hiltzean, Ura eta Ederrek maitaleen literaturarekin bat egin dute. Maitale horien maitemindu ideala halabeharrarengandik hautsita dago hauek bezala: Romeo eta Julieta, Othello eta Desdée, … gure Maitasun Ganberak aipatzen ditu.
Gogoko dut pentsatzea halabehar hautsi horiek Genesiaren mitoan dutela jatorria. Adamek eta Evek ongiaren eta gaizkiaren ezagutzaren zuhaitzaren fruitua jaten dutenean, paradisua utzi beharko dute. Betierekotasunetik ihes eginda, materiaren mundu dualistan sartzen dira. Denboraren ardatzean, bizitzagatik eta heriotzagatik erritmatua izango den mundua.
Orduan, maitasuna ote zen galdutako unitatearen bilaketa nostalgikoa? Esaten da gure maitaleek heriotzetan gainditzen dutela maitasun hori. Ilunpeak urrats bat besterik ez dira, maitasun-gelan goizero jeikitzen den eguzki baten gaua?
Thierry Malandain
.jpg)
0 comentarios:
Publicar un comentario